Η πεθερά μου είναι ένα θαύμα. Όχι με την έννοια ότι είναι ένα θαύμα, είναι πανέμορφη. Και όχι με την έννοια “ένα θαύμα σε ένα φτερό”. Αλλά μπορεί να κάνει πράγματα που, όπως λένε, είναι και για γέλια και για αμαρτίες… Πρόσφατα, η πεθερά μου μου ζήτησε μια βαλίτσα.
Δηλαδή, μου την πέρασε μέσω του συζύγου μου για να την ετοιμάσω (είμαι σε άδεια μητρότητας και έχουμε μια μεγάλη, δερμάτινη βαλίτσα με ρόδες.) “Γιατί χρειάζεται βαλίτσα;” ρώτησα τον άντρα μου. Μου απάντησε: “Ναι, το ξέρω: “και ο σύζυγός μου απάντησε. “Εντάξει.
Πήρα τη βαλίτσα μου στο διάδρομο και κάθισα εκεί περιμένοντας την πεθερά μου. Ήρθε. Γεια σας. Πού είναι η βαλίτσα; Καλησπέρα. Την έδειξα και ρώτησα: “Σοφία Ανατόλιεβνα, γιατί χρειάζεστε μια βαλίτσα;” “Τη χρειάζομαι!” απάντησε με ένα μυστηριώδες βλέμμα και έφυγε. “Τη χρειάζομαι!”
Δεν ξέρει άλλες λέξεις; Λοιπόν, δεν θέλει να μιλήσει και δεν χρειάζεται να μιλήσει. Η πεθερά μου επέστρεψε δύο ώρες αργότερα, κύλησε τη βαλίτσα στην κουζίνα, την άνοιξε και εκεί ήταν… κρέας! Την κοίταξα έκπληκτη, μετά φαντάστηκα τα πρόσωπα των πωλητών της αγοράς να κοιτάζουν τη γυναίκα με τη βαλίτσα και γέλασα.
“Γιατί βαλίτσα;” ρώτησα την πεθερά μου. “Είναι καλύτερα να κυλάς βαριά πράγματα, όχι να τα κουβαλάς”, απάντησε με ένα φιλοσοφικό βλέμμα.- Αλλά έχουμε κρέας! “Δεν σας ζητήσαμε να το αγοράσετε”, είπα. “Δεν είναι για σας. Είναι για μένα. “Ο γιος μου θα μου το φέρει όταν έρθει να με επισκεφτεί”, απάντησε εκείνη. “Τότε θα μου το είχες πει.
Θα το είχα αγοράσει. “Είμαι καλύτερη στο κρέας”, παραπονέθηκα. “Τόσο το καλύτερο”, ξιφούλκησε η πεθερά μου, “Και δεν θέλω να σε απομακρύνω από το μωρό. Ω, το λεωφορείο μου έρχεται σύντομα!” Και με αυτό έφυγε. Δεν ήρθε καν να επισκεφθεί την εγγονή της. Στο μεταξύ κοιμόταν. Ο άντρας εξεπλάγη επίσης που η μητέρα του δεν του είχε ζητήσει να αγοράσει το κρέας, αλλά είχε αποφασίσει να έρθει η ίδια από το χωριό.
