Μετά από εκείνη τη νύχτα, η Μαρίνα δεν κατάφερε ποτέ ξανά να κοιμηθεί ήσυχα. Ο ύπνος της έγινε επιφανειακός, γεμάτος ανήσυχες σκέψεις και απότομες αφυπνίσεις. Το σπίτι έμοιαζε να έχει αλλάξει — ή, πιο σωστά, εκείνη άρχισε επιτέλους να το βλέπει όπως πραγματικά ήταν.
Την ημέρα όλα διατηρούσαν την άψογη όψη τους: τα ευγενικά, σχεδόν μηχανικά χαμόγελα του προσωπικού, τα ακριβά χαλιά που απορροφούσαν κάθε ήχο, η απόλυτη καθαριότητα που δεν άφηνε χώρο ούτε για σκόνη ούτε για ατέλειες.
Όμως μόλις ο ήλιος χανόταν πίσω από τον ορίζοντα, το σπίτι μεταμορφωνόταν. Οι τοίχοι έμοιαζαν να πλησιάζουν απειλητικά, ο αέρας γινόταν βαρύς, και η σιωπή τόσο πυκνή που σχεδόν πονούσε.
Ο Αρτιόμ δεν προσποιούνταν πια ότι τίποτα δεν είχε συμβεί. Άρχισε να της μιλά — χαμηλόφωνα, προσεκτικά, με συχνές παύσεις, σαν να φοβόταν ότι ακόμη και οι τοίχοι είχαν αυτιά. Και, όπως αποδείχθηκε, ο φόβος του δεν ήταν καθόλου αβάσιμος.
— Ο πατέρας μου ελέγχει τα πάντα εδώ μέσα, — της είπε μια μέρα, καθώς κάθονταν στον χειμερινό κήπο, ανάμεσα σε φυτά που έμοιαζαν υπερβολικά τέλεια για να είναι αληθινά. — Κάμερες, ηχογραφήσεις, ανθρώπους. Τίποτα δεν του ξεφεύγει. Ακόμη και ο γιατρός της Λίζας… είναι άνθρωπός του.
Η Μαρίνα ανατρίχιασε.
Ανακαλύψτε και άλλα
Οικογενειακά παιχνίδια
— Δηλαδή… ξέρει για τις κρίσεις της;
— Το ήξερε ήδη πριν από τον γάμο, — απάντησε ο Αρτιόμ, κοιτάζοντας επίμονα το πάτωμα. — Γι’ αυτό ακριβώς σε διάλεξε.
Τα λόγια του την χτύπησαν πιο δυνατά κι από χαστούκι. Στη μνήμη της ζωντάνεψε η πρώτη της συνάντηση με τον Σεργκέι Αντρέγιεβιτς: το υποκριτικά συμπονετικό του βλέμμα, το ενδιαφέρον που έδειχνε, οι υποσχέσεις για τις καλύτερες κλινικές και τους πιο φημισμένους γιατρούς.
Όλα όσα τότε της είχαν φανεί σωτηρία, δεν ήταν παρά καλοστημένο δόλωμα.
Από εκείνη τη μέρα, η Μαρίνα άρχισε να παρατηρεί παράξενες λεπτομέρειες. Τα φάρμακα της Λίζας μερικές φορές δεν ήταν αυτά που είχε συνταγογραφήσει ο προηγούμενος γιατρός. Η νοσοκόμα εμφανιζόταν υπερβολικά ξαφνικά, σχεδόν τη στιγμή που το κορίτσι άρχιζε να αισθάνεται χειρότερα, σαν να γνώριζε εκ των προτέρων τι θα συμβεί.
Ανακαλύψτε και άλλα
Οικογενειακά παιχνίδια
Ανακαλύψτε και άλλα
Οικογενειακά παιχνίδια
Και μια μέρα, η Μαρίνα άκουσε τυχαία μια τηλεφωνική συνομιλία του Σεργκέι Αντρέγιεβιτς.
— Ναι, η κατάστασή της είναι σταθερή… Όχι, άφησέ την προς το παρόν να ζει, — είπε ψυχρά, χωρίς ίχνος συναισθήματος. — Είναι υπάκουη. Αυτό με συμφέρει.
Η Μαρίνα έκανε ένα βήμα πίσω, κρύφτηκε στη σκιά και έσφιξε τα δόντια της για να μην προδοθεί. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε: η συγκατάθεσή της σε αυτόν τον γάμο δεν ήταν συμφωνία, αλλά παγίδα.
Το ίδιο βράδυ, η κατάσταση της Λίζας χειροτέρεψε περισσότερο από ποτέ. Σπασμοί, απώλεια συνείδησης, πανικός παντού. Το ασθενοφόρο άργησε αφόρητα. Ο Αρτιόμ ούρλιαζε στο προσωπικό, χάνοντας για πρώτη φορά τον έλεγχο:
— Αν της συμβεί οτιδήποτε, θα λογοδοτήσετε!
Όταν τελικά το κορίτσι σταθεροποιήθηκε, η Μαρίνα καθόταν στον διάδρομο, τρέμοντας ολόκληρη. Ο Αρτιόμ πλησίασε και, απροσδόκητα, σηκώθηκε όρθιος — αδέξια, στηριζόμενος στον τοίχο, σαν κάθε κίνηση να του κόστιζε.
Ανακαλύψτε και άλλα
Οικογενειακά παιχνίδια
— Δεν μπορώ άλλο να σωπαίνω, — ψιθύρισε. — Ο πατέρας μου με κρατάει χρόνια καθηλωμένο σε αυτή την καρέκλα. Τον συμφέρει να είμαι «άρρωστος». Αλλά τώρα… τώρα παίζει με τη ζωή ενός παιδιού.
Η Μαρίνα τον κοίταξε μέσα από τα δάκρυά της. Για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό, δεν ένιωσε αδυναμία, αλλά οργή — καθαρή, καυτή.
— Τότε, — είπε ήρεμα αλλά αποφασιστικά, — σταματάμε να είμαστε θύματα.
Και κάπου πιο πάνω, στο γραφείο του, ο Σεργκέι Αντρέγιεβιτς το ήξερε ήδη: η Μαρίνα άρχιζε να υποψιάζεται την αλήθεια. Και δεν σκόπευε να την αφήσει να φύγει τόσο εύκολα.
