Η Ελένη Κοκίδου ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ηθοποιών που δεν περιορίζονται στην τέχνη της υποκριτικής, αλλά εκφράζουν μία ολόκληρη στάση ζωής. Η παρουσία της στην ελληνική θεατρική και τηλεοπτική σκηνή χαρακτηρίζεται από συνέπεια, ευαισθησία και αυθεντικότητα, ενώ ο λόγος της κάθε φορά που εκτίθεται δημόσια φανερώνει έναν άνθρωπο με βαθιά σκέψη και ειλικρινή αυτογνωσία.
Η πρόσφατη αναφορά της στα δυσάρεστα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της, όπως η περιπέτεια της υγείας της και η απώλεια της μητέρας της, δεν λειτούργησαν απλώς ως εξομολόγηση, αποτέλεσαν ένα μάθημα για τη δύναμη της ανθρώπινης αντοχής και την αξία της εσωτερικής μεταμόρφωσης μέσα από τον πόνο. Η Κοκίδου με την ευγένεια και τη διακριτική της βοητεία κατάφερε να μετατρέψει τη δοκιμασία της σε αφορμή αναστοχασμού, αποδεικνύοντας πως η τέχνη και η ζωή είναι δύο όψεις της ίδιας αλήθειας.
Η ίδια περιγράφει τη στιγμή που βρέθηκε στα πρόθυρα του θανάτου, όχι με δραματικούς όρους, αλλά με φιλοσοφική γαλήνη. Έξι ημέρες στην εντατική, μία μάχη για τη ζωή και η αίσθηση ότι σώθηκε από θαύμα. Από εκείνη τη στιγμή, όπως παραδέχεται, τίποτα δεν ήταν πια ίδιο. Ο θάνατος της μητέρας της που προηγήθηκε άφησε βαθιά χαραγμένο το αποτύπωμά του μέσα της, κάνοντας τη να ακούει ακόμη τη φωνή της μέσα από τη δική της.
Σε μία εποχή που πολλοί αποφεύγουν να μιλούν για την απώλεια, η Κοκίδου τολμά να την ονομάσει, να τη βιώσει, να τη μοιραστεί. Αυτή η ειλικρίνεια αποπνέει μια σπάνια αυθεντικότητα που είναι η αποδοχή της νητότητας αλλά και η κατάφαση στη ζωή. Η στάση της θυμίζει εκείνη των παλιών καλλιτεχνών που δεν φοβούνται να εκθέσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, γιατί γνώριζαν πως μέσα από αυτή την έκθεση πηγάζει η αλήθεια της τέχνης.
Στο επαγγελματικό πεδίο η Ελένη Κοκίδου έχει κατορθώσει να αφήσει ανεξύτυλο αποτύπωμα μέσα από το ρόλο της Βουλίτσας στη σειρά μην αρχίζει στη Μουρμούρα. Ο χαρακτήρας αυτός βαθιά ανθρώπινος και τρυφερός έγινε αγαπητός στο κοινό γιατί εξέφραζε το απλό καθημερινό μεγαλείο της ελληνικής οικογένειας, της συντροφικότητας και της υπομονής. Η ίδια αναγνωρίζει ότι ο κύκλος της Βουλίτσας έκλεισε μέσα της με συγκίνηση αλλά και με αίσθηση ολοκλήρωσης.
Ακόμα και αν οι συνθήκες δεν της επέτρεψαν να αποχαιρετήσει το ρόλο με τον τρόπο που θα ήθελε, η σχέση της με το κοινό παραμένει ζωντανή. Σήμερα δηλώνει έτοιμη να περάσει σε νέα μονοπάτια, να δοκιμαστεί σε δραματικούς ρόλους, να ξεπεράσει τα όρια του κωμικού στερεοτύπου. Αυτή η διάθεση για εξέλιξη είναι από τη καθιστά αληθινή καλλιτέχνιδα. Γιατί ο καλλιτέχνης που παύει να αναζητά, παύει και να δημιουργεί.
Παράλληλα, οι τοποθετήσεις της γύρω από ζητήματα κοινωνίας και τέχνης μαρτυρούν έναν άνθρωπο με βαθιά συνείδηση του πολιτισμικού του ρόλου. Όταν σχολιάζει τη στάση της ματούλαζαμάνη επί σκηνής, το κάνει όχι με συντηρητισμό, αλλά με κατανόηση και ιστορική προοπτική. Υπενθυμίζει ότι η κίνηση αυτή έχει ρίζε σε μία μακρά παράδοση αντρικών συμβολισμών στη Ροκ μουσική και ότι στην περίπτωση της Ζαμάνη λειτουργεί ως πράξη αυτοσαρκασμού και χιούμορ.
Η οπτική της είναι ελεύθερη, χωρίς στερεότυπα, αλλά και γεμάτη επίγνωση της κοινωνικής προκατάλειψης που ακόμα βαραίνει τις γυναίκες καλλιτέχνηδες. Ταυτόχρονα, δεν διστάζει να ασκήσει κριτική στην απουσία παιδείας του κοινού. Στη συνήθεια να χτυπούν τηλέφωνα μέσα σε θεατρικές αίθουσες υπερασπιζόμενοι την ιερότητα της σκηνής. Αυτή η στάση δεν είναι ελυτισμός.
