Η απόφαση
Η Άνα στεκόταν ακίνητη στο ταπεινό δωμάτιο του ξενοδοχείου, με το τηλέφωνο ακόμη σφιγμένο στο χέρι της. Τα λόγια της θείας Μαρίας αντηχούσαν στο μυαλό της σαν ψίθυρος που δεν ήθελε να σβήσει:
«Πρέπει να γυρίσεις πίσω. Δεν είσαι μόνη. Εγώ θα σε βοηθήσω.»
Με βήματα βαριά σηκώθηκε, πλησίασε τον μικρό, ραγισμένο καθρέφτη που κρεμόταν στραβά στον τοίχο. Το είδωλό της την έκανε να ανατριχιάσει∙ το πρόσωπό της ήταν σημαδεμένο από παλιές και καινούριες μελανιές, ενώ το κάτω χείλος της ήταν ακόμη σκισμένο.
Ένα βαθύ αναστεναγμό βγήκε από τα στήθη της.
«Πώς να επιστρέψω έτσι; Όλοι θα καταλάβουν…» σκέφτηκε με απόγνωση. Όμως αμέσως έφερε στον νου της τη σταθερή φωνή της Μαρίας. Για πρώτη φορά μετά από καιρό κάποιος δεν την κατέκρινε, δεν την κατηγορούσε∙ κάποιος της άπλωνε το χέρι.
Το τηλέφωνο άρχισε ξανά να δονείται. Ένα νέο μήνυμα:
«Αύριο το μεσημέρι σε περιμένω στο καφενείο δίπλα στον σταθμό. Θα είμαι μόνη. Πρέπει να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Εμπιστεύσου με.»
Η Άνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. Ο φόβος πάλευε με μια αδύναμη, σχεδόν ξεχασμένη σπίθα ελπίδας.
Η συνάντηση
Την επόμενη μέρα, στο μικρό ήσυχο καφενείο δίπλα στον σταθμό, η θεία Μαρία περίμενε με μια κούπα καφέ που αχνόβραζε μπροστά της. Τα μάτια της καρφωμένα στην είσοδο. Ώσπου η πόρτα άνοιξε και φάνηκε η Άνα.
Είχε τυλιχτεί με μια μεγάλη μαντίλα που κάλυπτε το μισό πρόσωπό της. Το κορμί της έτρεμε.
— «Κάθισε, κορίτσι μου», είπε η Μαρία με φωνή τρυφερή, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη αποφασιστικότητα.
Η Άνα κάθισε, και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα που έκαιγαν στις άκρες τους.
— «Δεν αντέχω άλλο, θεία Μαρία… Με σκοτώνει σιγά σιγά. Όλοι πιστεύουν ότι είμαι απρόσεκτη, ότι χτυπώ σε πόρτες και γωνιές… Αλλά είναι ο Μιχαήλ. Αυτός με χτυπάει. Κι αν μάθει ότι έφυγα, θα με βρει.»
Η Μαρία της έπιασε το χέρι με σταθερότητα.
— «Δεν θα σε βρει ποτέ ξανά. Δεν θα το επιτρέψω. Έχω γνωρίσει αρκετούς τέτοιους ‘κανονικούς συζύγους’. Στη δουλειά χαμογελούν, και στο σπίτι σπέρνουν την κόλαση.»
— «Μα… αν καταλάβει πού βρίσκομαι;» ψιθύρισε η Άνα, με τα μάτια της γεμάτα τρόμο.
— «Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να σε κρύψουμε καλύτερα. Ο διευθυντής κι η Σοφία είναι στο πλευρό σου. Το ξέρουν πια. Κατάλαβαν.»
Η Άνα ανασήκωσε τα φρύδια έκπληκτη.
— «Ξέρουν…;»
— «Ναι. Σε είδαν να κλαις, σε κατάλαβαν μέσα από τις σιωπές σου. Κανείς δεν θα σε κρίνει. Τώρα όμως πρέπει να κάνεις ένα βήμα δύσκολο αλλά απαραίτητο: να πας στην αστυνομία.»
Η Άνα έκρυψε το πρόσωπο στις παλάμες της.
— «Το θέλησα τόσες φορές… Μα δεν βρήκα ποτέ το κουράγιο.»
Η Μαρία έβγαλε τότε από την τσάντα της ένα μικρό σημειωματάριο.
— «Δες. Έγραψα εδώ διευθύνσεις και τηλέφωνα από κέντρα προστασίας για γυναίκες που υποφέρουν από βία. Ξέρω ότι είναι βαρύ φορτίο, αλλά δεν είσαι μόνη πια.»
Οι αποκαλύψεις
Εν τω μεταξύ, ο Μιχαήλ είχε ήδη αρχίσει να πανικοβάλλεται. Εμφανίστηκε στη δουλειά της Άνας, παριστάνοντας τον ανήσυχο σύζυγο. Ψαχούλευε να μάθει οτιδήποτε. Η Σοφία τον κοίταζε με μάτια καχύποπτα.
— «Η Άνα μας τηλεφώνησε, είναι άρρωστη», απάντησε ψυχρά, χωρίς να του δώσει λεπτομέρειες.
Ο Μιχαήλ συνοφρυώθηκε.
— «Και πού είναι τώρα; Με ποιον μένει;»
— «Δεν ξέρουμε. Και κι αν ξέραμε, δεν θα σου λέγαμε. Είναι ενήλικη, έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τον εαυτό της», είπε με σταθερότητα η Σοφία, με μια δύναμη που ούτε η ίδια δεν ήξερε ότι διέθετε.
Τα χέρια του Μιχαήλ σφίχτηκαν σε γροθιές, μα δεν μπορούσε να ξεσπάσει μέσα στο γραφείο. Έφυγε βροντώντας την πόρτα πίσω του.
— «Αυτός ο άνθρωπος κρύβει κάτι σκοτεινό στα μάτια του», ψιθύρισε μια συνάδελφος.
— «Το ξέρω», απάντησε ο διευθυντής. «Από εδώ και πέρα θα είμαστε σε επιφυλακή.»
Το σχέδιο
Η Μαρία κι η Άνα αποφάσισαν ένα σαφές σχέδιο: εκείνο το ίδιο βράδυ, η Άνα θα μεταφερόταν σε προστατευμένο κέντρο.
— «Θα πάρεις μόνο τα έγγραφα και τα απολύτως απαραίτητα», την καθοδηγούσε η Μαρία. «Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία τώρα. Αυτό που έχει σημασία είναι η ζωή σου.»
Η Άνα έτρεμε, μα άκουγε προσεκτικά.
— «Θέλω να ζήσω. Δεν μπορώ άλλο έτσι.»
Για πρώτη φορά, η αλήθεια ειπώθηκε δυνατά.
Η απελευθέρωση
Πέρασαν μερικές εβδομάδες. Η Άνα έμενε πλέον σε ένα μικρό διαμέρισμα που της παραχώρησε μια οργάνωση για θύματα βίας. Παρακολουθούσε συνεδρίες θεραπείας και είχε αρχίσει να χαμογελά δειλά.
Στη δουλειά, οι συνάδελφοί της την υποδέχτηκαν με λουλούδια και αγκαλιές. Κανένα παράπονο, καμία μομφή∙ μόνο στήριξη. Η Σοφία την αγκάλιασε σφιχτά και της είπε με φωνή συγκινημένη:
— «Δεν είσαι πια η ‘γυναίκα των τριάντα τριών ατυχημάτων’. Είσαι η Άνα, η φίλη μας. Και είσαι δυνατή.»
Τα μάτια της Άνας γέμισαν δάκρυα, αλλά αυτή τη φορά ήταν δάκρυα ευγνωμοσύνης.
Η Μαρία, παρατηρώντας τη σκηνή, συλλογίστηκε με ανακούφιση:
«Μια ακόμη γυναίκα σώθηκε. Μια ακόμη ζωή που αξίζει να ξανακερδηθεί.»
Και η Άνα, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσε πως το μέλλον της δεν ήταν πια εφιάλτης, αλλά υπόσχεση.
