Για μια στιγμή επικράτησε σιωπή. Η Λίνα χαμογελούσε ικανοποιημένη, πεπεισμένη ότι για άλλη μια φορά κατάφερε να με ταπεινώσει «ευγενικά». Η πεθερά μου έπινε το κρασί της με ικανοποίηση. Ο Έρικ κοίταζε το πιάτο του, σαν να μην άκουγε τίποτα.
Άφησα το πιρούνι, σκούπισα τα χείλη μου με την πετσέτα και είπα ήρεμα:
— Λίνα, ετοίμασες τα υλικά για τη συνάντηση αύριο;
— Ποια υλικά; — σύρριξε τα φρύδια της. — Εγώ απλώς κρατάω σημειώσεις και σερβίρω τον καφέ. Δεν είναι δική μου δουλειά.
Γέλασε περιφρονητικά:
— Εξάλλου, σοβαρά τώρα, Κλάρα, οι καινούργιοι ιδιοκτήτες δεν βλέπουν καν τους απλούς ανθρώπους. Για αυτούς είμαστε αόρατοι.
Χαμογέλασα ελαφρά και την κοίταξα στα μάτια:
— Πίστεψέ με, μερικοί από αυτούς βλέπουν τα πάντα. Ειδικά αυτοί που για χρόνια τους φερόταν με υπεροψία.
Η Λίνα ανοιγόκλεισε τα μάτια της έκπληκτη.
— Τι εννοείς;
Πήρα το τηλέφωνό μου, άνοιξα ένα email και το έβαλα στο τραπέζι με την οθόνη προς τα πάνω. Στην επικεφαλίδα έγραφε:
Clara M. Lefevre – ιδιοκτήτρια, NordCapital Group
Το πρόσωπο της Λίνα χλώμιασε. Η πεθερά μου πάγωσε στη μέση της κίνησης. Ο Έρικ με κοίταξε για πρώτη φορά πραγματικά προσεκτικά.
— NordCapital… — ψιθύρισε η Λίνα. — Μα αυτοί αγόρασαν την Agritech…
— Ακριβώς — απάντησα ήρεμα. — Και μην ανησυχείς για το μισθό σου. Παραμένει αμετάβλητος. Αλλά από αύριο… αν θέλεις να μπεις στο γραφείο μου, πρώτα χτύπα την πόρτα.
Στο δωμάτιο έπεσε σιωπή. Ξαφνικά δεν ήμουν πια η «φτωχή κοπέλα από το πουθενά». Τώρα εγώ είχα το πάνω χέρι.
Και πρέπει να ομολογήσω… ότι ήταν καλύτερο από οποιαδήποτε εκδίκηση.
