— Είσαι ανήθικη — δήλωσε η πεθερά της —, απάτησες τον γιο μου και γέννησες παιδί από άλλον άντρα! Ο Μαξίμ δεν μπορεί να κάνει παιδιά, οπότε είναι ξεκάθαρο ποιος φταίει εδώ. Δεν είσαι καλύτερη από την πρώτη του γυναίκα — κι αυτή τον απάτησε μόνο και μόνο για να μείνει έγκυος!
Η Λένα αναστέναξε βαριά και έφυγε από το ιατρείο. Εδώ και ενάμιση χρόνο επισκεπτόταν τακτικά αυτή την κλινική, σαν να πήγαινε στη δουλειά. Όλες οι σκέψεις της ήταν απασχολημένες με το όνειρο για ένα παιδί: μιλούσε γι’ αυτό με όποιον ήταν πρόθυμος να την ακούσει, ακόμα και με όσους δεν ήταν. Είχε ήδη διαλέξει ένα όνομα που θα ταίριαζε τέλεια με το πατρικό του. Γκαβρίλα Μαξιμόβιτς — ακούγεται εντυπωσιακό, έτσι;
Θυμίζει παλιούς Ρώσους γαιοκτήμονες, αριστοκράτες, ιστορία. Και αν γεννιόταν κορίτσι, η Λένα είχε αποφασίσει να την ονομάσει Μπέλλα. Και αυτό το όνομα είναι όμορφο.
Αλλά ο γιατρός δεν της έφερε και πάλι καλά νέα. Η κοιλιά της εξακολουθούσε να αρνείται να δεχτεί το πολυπόθητο μωρό. Η Λένα έψαξε σε βουνά πληροφοριών για τη γυναικεία υγεία, έγινε ενεργό μέλος σε φόρουμ όπου γυναίκες μοιράζονταν τις ιστορίες τους: οι ευτυχισμένες — τη χαρά της μητρότητας, και άλλες, όπως αυτή, — τις ελπίδες και την αναζήτηση λύσεων.
«Λενούλα, μήπως το πρόβλημα δεν είναι σε σένα;» της υπαινίχθηκε προσεκτικά η μαμά της, κουρασμένη να βλέπει την κόρη της τόσο καταθλιπτική. «Μήπως έχει κάποιο πρόβλημα ο Μάξιμος; Μήπως πρέπει να τον πας στο γιατρό;»
Η Λένα μόνο αναστέναζε: το είχε σκεφτεί εδώ και καιρό και είχε ξεκινήσει πολλές φορές τη συζήτηση με τον άντρα της.
— Μαξίμ, άκου, μήπως να πας τελικά στον γιατρό να κάνεις εξετάσεις; Ντρέπομαι να πηγαίνω μόνη μου! Πόσες φορές σου ζήτησε ο γιατρός να έρθεις κι εσύ για εξέταση. Δεν καταλαβαίνω γιατί αρνείσαι. Είναι τόσο δύσκολο να αφιερώσεις δύο ώρες και να πας σε έναν ειδικό; Μερικές φορές μου φαίνεται ότι δεν σε νοιάζει καθόλου.
Αλλά ο Μαξίμ αρνιόταν κατηγορηματικά.
— Λένα, εγώ βγάζω λεφτά. Καλά λεφτά! Δεν χρειάζεσαι τίποτα. Μπορείς να αφήσεις τη δουλειά σου, θα σε συντηρήσω εγώ. Τι άλλο σου λείπει; Όταν έρθει η ώρα, θα κάνουμε παιδί. Δεν έχω χρόνο να τρέχω στα νοσοκομεία, συγγνώμη. Δεν σκοπεύω να κάθομαι στις ουρές σαν συνταξιούχος. Και μην προσπαθείς να με πείσεις.
— Μαξίμ, σε παρακαλώ — ικέτευε η Λένα — είναι μόνο μερικές εξετάσεις! Τι σου κοστίζει;
— Δηλαδή πιστεύεις ότι είμαι στείρος; — ξέσπασε ο Μαξίμ. — Μας ελέγχουν τακτικά στη δουλειά, είμαι απολύτως υγιής! Δεν θα κλειδωθώ στο μπάνιο με ένα δοχείο και ένα περιοδικό σαν έφηβος. Και γενικά, Λένα, μην με εμποδίζεις να δουλέψω! Ο Μιχαλίτς θα με φάει αν δεν παραδώσω την αναφορά μέχρι το μεσημέρι. Και θα μου κόψει το επίδομα. Θέλεις καινούργιο δαχτυλίδι, έτσι;
— Δεν θέλω κανένα δαχτυλίδι! — εξεγέρθηκε η Λένα. — Μάξιμ, γιατί είναι τόσο δύσκολο για σένα; Πάμε αύριο, εντάξει;
— Λένα, αρκετά. Αν το θέλεις τόσο πολύ, πήγαινε μόνη σου. Αλλά άσε με ήσυχο. Τέλος η συζήτηση.
Και η Λένα ξαναέγραψε ραντεβού. Της είπαν ξανά ότι είναι υγιής και δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο για να μείνει έγκυος. Αλλά το πολυπόθητο θαύμα δεν συνέβη.
Η Τατιάνα καθόταν σε ένα τραπέζι του καφέ και ξεφύλλιζε το μενού. Η Λένα είχε αργήσει — είχαν κανονίσει να συναντηθούν για να συζητήσουν ένα επώδυνο θέμα. Όταν είδε τη φίλη της, η Τάνια της έκανε νόημα με το χέρι.
— Σαράντα λεπτά σε περιμένω! — είπε δυσαρεστημένη. — Πού ήσουν;
— Μην ρωτάς, — απάντησε η Λένα, πλησιάζοντας. «Καθυσήθηκα στον γιατρό».
«Πάλι τίποτα;» ρώτησε με συμπόνια η Τάνια.
«Πάλι», επιβεβαίωσε η Λένα. «Δεν ξέρω τι να κάνω πια. Πώς να μείνω έγκυος; Πηγαίνω στον γιατρό σαν να πηγαίνω στη δουλειά».
«Και ποιο το νόημα;» παρατήρησε η Τάνια. «Αν είσαι υγιής, το πρόβλημα είναι ο Μάξιμος. Έκανε τουλάχιστον εξετάσεις;»
— Όχι, — μουρμούρισε η Λένα. — Με τίποτα. Προσπάθησα να τον πείσω, να τον απειλήσω, ακόμα και να τον εκβιάσω! Αντέχει τους «τιμωρίες» μου για μήνες, αλλά δεν υποχωρεί. Ξέρεις, όπως λέει το τραγούδι: «Ο εχθρός δεν υποχωρεί, ο περήφανος Βάργιαγκ μας». Και εγώ πρέπει να τον αναγκάσω να κάνει αυτή την εξέταση. Μου φωνάζει, λέει ότι δεν θα καθίσει με το περιοδικό στην τουαλέτα. Μα είναι απαραίτητο! Μερικές φορές μου φαίνεται ότι δεν θέλει καθόλου παιδιά.
«Ψεύτικο», απάντησε με κακία η Ιρίνα Νικολάεβνα. «Το αγόρασα!»
«Ο Μαξίμ το ξέρει;»
— Όχι! — φώναξε η πεθερά. — Μόνο εγώ ξέρω την αλήθεια. Μια φίλη μου δούλευε στο εργαστήριο, μου έδωσε τα αποτελέσματα των εξετάσεων και μετά έγραψε ένα ψεύτικο πιστοποιητικό για να μην πληγώσω τον γιο μου. Αχ, παλιοκαθίκι!
— Ιρίνα Νικολάεβνα… — είπε η Λένα με δυσκολία. — Γιατί μας εξαπατούσατε τόσα χρόνια;
— Δεν έχει σημασία — συγκρατήθηκε η πεθερά. — Το σημαντικό είναι ότι άλλαξες. Σήμερα θα μιλήσω με τον Μакσίμ.
Και όντως μίλησε με τον γιο της. Ο Μαξίμ, αποφασισμένος να το ελέγξει, βεβαιώθηκε για τα λόγια της.
Από τη Λένα απαίτησε άμεσο διαζύγιο. Εκείνη του ορκίστηκε με όλα τα ιερά της ότι δεν τον είχε απατήσει.
— Δεν υπήρξε απιστία, αλλά εγώ είμαι στείρος και εσύ είσαι έγκυος — χαμογέλασε, κοιτάζοντας τα δάκρυά της. — Όχι, Λένα, δεν είμαι τόσο ηλίθιος όσο νομίζεις. Μην υπολογίζεις σε διατροφή. Δεν αναγνωρίζω το παιδί. Αλλά αν επιμένεις, θα κάνω τεστ.
Η Λένα δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Σταδιακά, οι σκέψεις της στράφηκαν στον προϊστάμενό της. Τότε είχε μεθύσει τόσο γρήγορα… Τι συνέβαινε; Ο Αντρέι Βαλεριάνιτς της είχε βάλει κάτι στο ποτό και εκμεταλλεύτηκε την κατάστασή της;
Την επόμενη μέρα, η Λένα πήγε να του ζητήσει εξηγήσεις. Του έθεσε μερικές ερωτήσεις.
— Αποφάσισα να σε βοηθήσω από καλοσύνη, — χαμογέλασε. — Δεν άντεχα να σε βλέπω να υποφέρεις.
— Με τόσο άθλια μέσα, Αντρέι Βαλεριάνoβιτς;
— Ναι. Αλλά πρέπει να είσαι ευχαριστημένη, Λενότσκα. Πήρες αυτό που ήθελες. Επιπλέον, πρόσεξε, δεν αρνούμαι την πατρότητα. Αν θέλεις, θα σου δίνω χρήματα για το παιδί. Αλλά δεν σκοπεύω να σε παντρευτώ, μην το ονειρεύεσαι καν. Όλα, σε προειδοποίησα. Πήγαινε στη δουλειά σου.
Όταν ήρθε η ώρα, η Λένα γέννησε ένα κοριτσάκι. Δεν αρνήθηκε τα χρήματα που της πρόσφερε ο βιολογικός πατέρας της Μπέλλα. Ωστόσο, αποφάσισε να αποτρέψει οποιαδήποτε απόπειρα εκ μέρους του να πλησιάσει το παιδί. Μέχρι στιγμής, δεν υπήρξαν τέτοιες απόπειρες από τον Αντρέι Βαλεριάνεβιτς.
Η Λένα βυθίστηκε πλήρως στη μητρότητα, βρίσκοντας χαρά σε κάθε στιγμή. Μερικές φορές θυμόταν τον Μάξιμο, αλλά δεν μετάνιωσε που έφυγε. Ο στόχος της είχε επιτευχθεί, και το τίμημα… Το τίμημα δεν είχε πια σημασία.
