Από μικρή ηλικία ένιωθα σαν αντικείμενο για τη μητέρα μου. Όταν γνώρισε τον «θείο Λέων», με απομάκρυνε από τον πατέρα μου, υποσχόμενη ένα καλύτερο μέλλον. Αντί γι’ αυτό, ζούσα σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, όπου έπρεπε να είμαι ευγνώμων απλώς και μόνο γιατί υπήρχα. Όταν γεννήθηκε η αδελφή μου Άιντα με πρόβλημα ακοής, όλα περιστρέφονταν γύρω της, κι εγώ ήμουν αόρατη.
Στα 16, με έστειλε πίσω στον πατέρα μου, επειδή ήμουν «βάρος». Μαζί του χτίσαμε ξανά σχέση, με σεβασμό και αμοιβαία στήριξη. Μου άφησε το διαμέρισμά του, κάτι που η μητέρα μου θεώρησε… δικό της δικαίωμα.
Μου ζητούσε χρήματα για την Άιντα, για το γάμο μου, για να «έρθει» όταν γέννησα. Όταν αρνήθηκα, με χαρακτήρισε άκαρδη. Δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για το πώς με φέρθηκε. Μου ζητά να μοιραστώ την περιουσία του πατέρα μου. Αλλά εκείνη έκανε τις επιλογές της. Δεν της χρωστάω τίποτα.
Είμαι καλή μητέρα, σύζυγος, κόρη. Δεν είμαι κακιά – απλώς βάζω επιτέλους όρια.
