Είμαι 30 ετών και είμαι παντρεμένη εδώ και έξι χρόνια. Μαζί με τον σύζυγό μου, έχουμε δύο μικρά κορίτσια, που δεν πηγαίνουν ακόμα στο νηπιαγωγείο, οπότε έχω χρόνο να μένω στο σπίτι μαζί τους, να κάνω δουλειές του σπιτιού και να εργάζομαι εξ αποστάσεως.
Είμαι σχεδιάστρια, οπότε μπορώ να φτιάχνω έργα στον υπολογιστή, να τα στέλνω στην εταιρεία και να μην έρχομαι αυτοπροσώπως στο γραφείο. Αλλά η μητέρα μου πιστεύει ότι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να κάθομαι όλη μέρα στον υπολογιστή για τη δική μου ευχαρίστηση. Στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο για μένα. Οι κόρες μου είναι ακόμα μικρές και πρέπει να τις φροντίζω.
Αισθάνομαι άβολα όταν είναι μόνες τους στο δωμάτιο και ξαφνικά επικρατεί ησυχία. Αυτό σημαίνει ότι έχουν κάνει κάτι.
Στο τέλος της ημέρας, με πιάνει ύπνος μόλις ακουμπήσω το μαξιλάρι, είμαι τόσο κουρασμένη. Αλλά μια φορά την εβδομάδα, καταφέρνω να επισκέπτομαι τη μαμά μου για να κάνω μια γενική καθαριότητα, όπως της αρέσει. Αντί για ευγνωμοσύνη, ακούω σε αντάλλαγμα κάποιες μομφές, ότι δεν καθάρισα σωστά, ότι δεν της δίνω αρκετή προσοχή και χρόνο, ότι την επισκέπτομαι μόνο μια φορά την εβδομάδα, ενώ θα μπορούσα να το κάνω κάθε μέρα.
Λυπάμαι που το ακούω αυτό. Εξάλλου, μπορώ να περάσω το ρεπό μου μόνο για τον εαυτό μου, αλλά όχι. Πηγαίνω στο σπίτι της επίτηδες για να καθαρίσω. Μεταφέρω ακόμη και χρήματα από το μισθό μου στη μητέρα μου. Και μια μέρα συνάντησα τη φίλη της μητέρας μου σε ένα μαγαζί και μου είπε: “Είσαι ένας ξεδιάντροπος εγωιστής. Δεν επισκέπτεσαι εσύ η ίδια τη μητέρα σου, την έχεις ξεχάσει…
Τουλάχιστον στείλε της χρήματα, πρέπει να ζήσει με κάτι εκτός από τη σύνταξή της. Ξαφνιάστηκα πολύ που η μητέρα μου συζητούσε κάτι με μια φίλη της πίσω από την πλάτη μου και έλεγε ψέματα για μένα. Πήγα αμέσως στο σπίτι της για να το μάθω. Η μητέρα μου άρχισε να λέει ότι όλα ήταν ψέματα, ότι δεν είχε πει τίποτα τέτοιο, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι έλεγε ψέματα. Μετά από αυτό, η μητέρα μου δεν μου τηλεφώνησε και είπε ότι για όλα φταίω εγώ.
