Είμαι 43 ετών, η μητέρα μου είναι 67 ετών. Ζούμε στην ίδια πόλη, αλλά σε διαφορετικά σημεία της πόλης. Όπως άλλοι ηλικιωμένοι, έτσι και η μητέρα μου χρειάζεται συνεχή επίβλεψη, αλλά δεν μπορεί να μετακομίσει μαζί μου για έναν λόγο – είναι νοσοκόμα και νοσηλεύτρια. Και όχι απλώς νοικοκυρά. Έχει τέσσερις γάτες και τρία σκυλιά στο διαμέρισμά της.
Δεν την επισκέπτομαι σχεδόν ποτέ. Ταΐζει επίσης όλα τα κοπρόσκυλα της γειτονιάς. Ξοδεύει και την τελευταία κοπέλα που της δίνω για φάρμακα σε φαγητό.
Της φέρνω μόνη μου ό,τι χρειάζεται, γιατί ξέρω ότι δεν θα ξοδέψει χρήματα για φαγητό ή φάρμακα. Πρόσφατα, ο σύζυγός μου και εγώ ήμασταν στο σπίτι ενός φίλου, ο σύζυγός μου έλειπε, και αποφασίσαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο στο σπίτι των φίλων και να επιστρέψουμε στο σπίτι με το μετρό.
Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν βγήκα από το μετρό και είδα τη μητέρα μου να κάθεται στο πάτωμα και να εκλιπαρεί για έλεος. Δεν ήξερα τι να κάνω με τον εαυτό μου. Ο σύζυγός μου ήταν επίσης εμβρόντητος. Είδε ότι έπαιρνα χρήματα για τη μητέρα μου από τον γενικ
ό προϋπολογισμό.Και τότε – γεια σας, εδώ είμαστε. Τι θα έκανα με τα χρήματα; Αποδείχθηκε ότι η μητέρα μου αποταμίευε χρήματα για τα σκυλιά και τις γάτες της: για την τροφή και τα εμβόλιά τους. Όλα αυτά φαίνονται ατυχή, αλλά τι θα σκεφτόσασταν αν βλέπατε τη μητέρα σας σε αυτή την κατάσταση; Τ.
ι θα σκέφτονταν η οικογένειά μας, οι φίλοι και οι γνωστοί μας; Φυσικά, θα σκέφτονταν ότι εγώ, μια τόσο άχρηστη κόρη, ξέχασα τη μητέρα μου και την άφησα στην τύχη της. Τώρα κυκλοφορώ και ψάχνω τη μητέρα μου σε όλους τους δρόμους. Ξέρω ότι ακόμα και μετά τους τραυματισμούς μου, δεν έχει σταματήσει να το κάνει αυτό, απλά τώρα κρύβεται καλύτερα από μένα.
