Είμαι το τέταρτο από πέντε παιδιά. Οι γονείς μου αρχικά σχεδίαζαν να κάνουν τρία, χωρίς να περιμένουν ότι η οικογένειά μας θα μεγάλωνε. Ο πατέρας μου εξαφανιζόταν συχνά για δουλειά, και όταν ήμουν 5-6 ετών, είχε μετακομίσει σε άλλη πόλη για δουλειά, αν και ποτέ δεν μας εγκατέλειψε εντελώς. Παρά τον αποχωρισμό, η μητέρα μου πάντα τον αγαπούσε και εκείνος επέμενε ότι δεν υπήρχε καλύτερη από εκείνη. Οι επισκέψεις του περιορίστηκαν σε μια φορά το χρόνο ή και λιγότερο.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μετά τον άγριο καυγά τους, όλα έπεσαν στους ώμους της μητέρας μου. Υποφέροντας από τη μοναξιά, υπέστη νευρικό κλονισμό και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. “Όλοι υποφέραμε”, παραδέχτηκε κάποτε ο πατέρας μου, υπονοώντας την έλλειψη αγάπης και προσοχής που μας είχε δείξει, ιδίως στη μικρότερη αδελφή μου. Δεν ζήσαμε μαζί του για πολύ καιρό και σύντομα έφυγε ξανά, αφήνοντάς με με ένα κενό.
Καθώς μεγάλωνα, συνειδητοποίησα πόσο σπάνια οι γονείς μου με αγκάλιαζαν ή μου μιλούσαν, ήταν απασχολημένοι με τη δουλειά και την προβληματική τους σχέση. Εμείς τα παιδιά ήμασταν μόνοι μας. “Νιώθω ότι δεν με αγαπάς”, είπα κάποτε στον πατέρα μου, νιώθοντας έλλειψη κατανόησης μεταξύ μας. Τ
ώρα, σε ηλικία σχεδόν 25 ετών, πιστεύω ότι δεν έχω ούτε σταθερό σπίτι, ούτε υγεία, ούτε εντυπωσιακή μόρφωση, ούτε στενούς οικογενειακούς δεσμούς. Κι όμως, δεν χάνω την ελπίδα ότι με χρειάζονται γι’ αυτό που είμαι, πιστεύοντας σε κάποιον μεγάλο σκοπό. “Η αγάπη και η υποστήριξη είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να ξεπεράσεις όλες τις ασθένειες”, υπενθυμίζω συχνά στον εαυτό μου, ευγνώμων για τους λίγους που πραγματικά με καταλαβαίνουν και με στηρίζουν.
