Οι γείτονές μου είναι τιμημένοι δάσκαλοι του αθλήματος του pitting. Η προσωπικότητά μου έγινε άλλο ένα θέμα για το αγαπημένο τους χόμπι. Έψαξαν τη μύτη τους και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είχα γεννήσει σε ηλικία δεκαπέντε ετών.
Ο λόγος για τις άσκοπες εικασίες τους ήταν ότι τον τελευταίο καιρό περπατούσα τακτικά με ένα παιδί δύο ετών. Μας βλέπουν συχνά μαζί στην παιδική χαρά. Αλλά αυτό το κορίτσι δεν είναι η κόρη μου. Είναι ένα βρέφος
. Δεν θυμάμαι τη μητέρα μου. Με μεγάλωσε ο πατέρας μου. Δεν είπε τίποτα γι’ αυτήν και δεν τον πίεσα. Γιατί να το κάνω; Ο πατέρας μου μου έδωσε αγάπη και φροντίδα και για τους δυο μας.
Όταν έφτασα στην εφηβεία, ο πατέρας μου άρχισε να φέρνει γυναίκες στο σπίτι. Κάποιες από αυτές ήταν μακροχρόνιες σχέσεις. Αλλά δεν είχα καμία αμφιβολία ότι μια μέρα θα τελείωναν.
Δεν με ενδιέφεραν καθόλου αυτές οι γυναίκες. Εγώ κοιμόμουν στο δωμάτιό μου, και ο πατέρας μου και η νέα του φίλη κοιμόντουσαν σε άλλο δωμάτιο. Η νέα κοπέλα του μπαμπά είχε μια κόρη.
Τη δίχρονη Μαρίνα. Για κάποιο λόγο, ο μπαμπάς μου ήλπιζε ότι θα μπορούσε να κάνει οικογένεια με την Τατιάνα, τη μητέρα της Μαρίνας. Δεν μου άρεσε με την πρώτη ματιά, δεν το έκρυψα και απέφυγα να επικοινωνήσω μαζί της. Σε αντίθεση με τη μητέρα της, την Τατιάνα, η Μαρίνα μου άρεσε αμέσως. Ήταν ένα ήσυχο, σκεπτόμενο παιδί.
Της έλεγα ιστορίες και πήγαινα βόλτες μαζί της. Όχι μόνο στη Μαρίνα, αλλά και στην Τετιάνα άρεσε αυτή η συμπεριφορά. Σιγά-σιγά, όλη η φροντίδα των παιδιών μεταφέρθηκε σε μένα. Η μητέρα έχασε το ενδιαφέρον της για την κόρη της και μια μέρα απλά εξαφανίστηκε από το σπίτι. Αφήνοντας το παιδί πίσω! Εξακολουθώ να φροντίζω το κορίτσι. Ο πατέρας της την φροντίζει.
Όταν η Τατιάνα το έσκασε, ο πατέρας μου έγραψε μια δήλωση στην αστυνομία, αφού περίμενε μια εβδομάδα. Λυπάμαι πολύ για τη Μαρίνα. Εξάλλου, αν δεν βρεθεί η Τατιάνα, θα την στείλουν σε ορφανοτροφείο. Το κοριτσάκι δεν αξίζει σε καμία περίπτωση μια τέτοια μεταχείριση. Ελπίζω η Τατιάνα να εμφανιστεί… Έτσι κέρδισα τον τίτλο (ή το στίγμα – για όποιον αφορά) της “ανήλικης μητέρας”.
