Όταν ο σύζυγός μου και εγώ σκεφτόμασταν μια δεύτερη εγκυμοσύνη, απλά το σκάσαμε από την πεθερά μου – νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα και αρχίσαμε να ζούμε μαζί. Ενάμιση χρόνο αργότερα, ήμουν έγκυος για δεύτερη φορά, αλλά υποτίθεται ότι θα ήταν το πρώτο μας παιδί. Πιθανότατα θα έχετε μαντέψει το γιατί, αλλά αν όχι, θα σας το πω τώρα:
Η πεθερά μου ήταν μια κόλαση. Είχε επίσης έναν 17χρονο γιο που ήταν πολλές φορές χειρότερος από εκείνη (δεν θα το πίστευα ότι ήταν δυνατόν, αλλά το παράδειγμα ήταν μπροστά στα μάτια μου). Το σπίτι των 3 δωματίων ήταν εξ ολοκλήρου στους ώμους μου. Η πεθερά μου δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι της.
Κάθε άπλυτο ποτήρι πετούσε πάνω μου κάθε φορά που κάποιος το άφηνε στον νεροχύτη. Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη στη ζωή μου για τον σύζυγό μου και για μένα. Περιμέναμε να μάθουμε το φύλο του παιδιού. Η πεθερά μου πίστευε ότι είχα αφήσει έγκυο το παιδί και φώναζε γι’ αυτό σε κάθε ευκαιρία. Ο σύζυγός μου δεν έδινε σημασία σε αυτό και προσπαθούσε να ελαχιστοποιήσει την επιρροή της πεθεράς μου πάνω μου.
Μια μέρα, όταν ο σύζυγός μου έλειπε, η πεθερά μου αποφάσισε να απαλλαγεί από τον “αγέννητο” εγγονό της. Τα κατάφερε. Τα χτυπήματα που προκάλεσε στο στομάχι μου ήταν ασυμβίβαστα με τη ζωή του εμβρύου. Μετά από αυτό, ο σύζυγός μου δεν έμαθε τίποτα..
Μάζεψε τα πράγματά μας όσο ήμουν στο νοσοκομείο, κάλεσε έναν φίλο και οι δυο τους επιπλώσανε το διαμέρισμά μας με τα πράγματά μας. Δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά με την πεθερά μου. Ο σύζυγός μου δεν ήθελε να ακούσει γι’ αυτήν, επειδή και οι δύο υποφέραμε πολύ άσχημα από την απώλεια του παιδιού μας. Η πεθερά έκανε αισθητή την παρουσία της μόλις πρόσφατα.
Ο μικρότερος γιος της έφερε στο σπίτι μια γυναίκα με την οποία είχε δηλώσει κρυφά. Η νέα νύφη κρατάει την πεθερά μου υπό συνεχή, αδιάκοπο φόβο και πίεση. Ειλικρινά, χαίρομαι. Θα έπρεπε να είχε συνειδητοποιήσει ότι για κάθε δηλητηριώδη πεθερά, υπάρχει μια πιο επικίνδυνη νύφη.”
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο όταν πηγαίνω στο μαγαζί για να μην πέσει το μάτι της νύφης μου. Μου παίρνει τη σύνταξή μου, μου κάνει συνεχώς κουμάντο και δεν με βοηθάει καθόλου στο σπίτι. “Και σίγουρα δεν θυμάται το γεγονός ότι έπρεπε να το υπομείνω μέχρι τέλους, ότι ήθελα να πάω στην τουαλέτα για να μην χρειαστεί να βγω ξανά από το δωμάτιο!” – Σκέφτηκα. Η πεθερά μου ήθελε να μείνει μαζί μας.
– Η μητέρα σου δεν θα μένει μαζί μας”, τόνισα αμέσως. Ούτε ο σύζυγός μου ήταν ευχαριστημένος με την ιδέα ότι η πεθερά του θα μετακόμιζε μαζί μας. Ενώ εγώ έψαχνα να βρω ένα μέρος για να τη βάλω, ο σύζυγός μου αποφάσισε να πάει στο σπίτι της για να δει με τα ίδια του τα μάτια τι συνέβαινε. Η κουνιάδα μου και ο αδελφός μου του απαγόρευσαν να πλησιάσει καν το σπίτι τους.
Η μητέρα, όπως είχε υποσχεθεί, σκαρφάλωσε από το παράθυρο (έμεναν στον πρώτο όροφο). Όσο κι αν η πεθερά μου γονάτισε μπροστά μου μετά από αυτό, όσο κι αν με παρακάλεσε να την δεχτώ και όσο κι αν μετανόησε, με στράβωνε κάθε φορά που την έβλεπα και αναφερόταν το όνομά της. Τώρα ζει σε ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα με αγνώστους. Δεν τη λυπάμαι καθόλου. Είχα θετική στάση απέναντί της και εκείνη ανέλαβε να καταστρέψει τη ζωή της και τη δική μας, γιατί αυτό που μας έκανε μας άφησε σημάδι σε όλη μου τη ζωή.
