Ο πατέρας μου και εγώ δώσαμε στην κόρη μου ένα διαμέρισμα για τα εικοστό πέμπτα γενέθλιά της. Είναι ένα διαμέρισμα ενός δωματίου, βέβαια, αλλά είναι το ξεκίνημά της και θα το χρειάζεται πάντα. Έζησε σε αυτό όσο σπούδαζε, μετά πήγε να δουλέψει και έζησε και αυτή σε αυτό. Μια ενήλικη ανεξάρτητη ζωή, όπως λένε. Μετά η κόρη μου παντρεύτηκε. Πήγε να ζήσει με τον σύζυγό της. Δεν ήθελε να αφήσει ένα καλό πράγμα να πάει χαμένο.
Αποφάσισε να με ρωτήσει αν μπορούσε να νοικιάσει το διαμέρισμα που μου είχε παραχωρήσει. Λοιπόν, δεν είχα αντίρρηση, ειδικά αφού ήταν ήδη δικό της διαμέρισμα- το επέτρεψα. Βρήκε ένα αξιοπρεπές ζευγάρι. Η σύζυγος είναι λογιστής, ο σύζυγος είναι ειδικός στην πληροφορική. Φαινόταν να είναι καλοί, έξυπνοι άνθρωποι. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι είχαν μια γάτα.
Αλλά οι ένοικοι με διαβεβαίωσαν ότι η γάτα ήταν μεγάλη, οπότε δεν έπρεπε να ανησυχώ, ήταν εκπαιδευμένη στην άμμο. Έζησαν στο διαμέρισμα για έξι μήνες. Περιστασιακά, η κόρη τηλεφωνούσε στη γειτόνισσά της για να μάθει αν όλα ήταν ήσυχα και ειρηνικά. Ούτε οι γείτονες ούτε η κόρη είχαν κανένα παράπονο. Τα χρήματα έρχονταν στην ώρα τους, μερικές φορές ακόμη και προκαταβολικά.
Και συνέβαινε να πηγαίνουν διακοπές, αλλά να πληρώνουν τους λογαριασμούς. “Καλοί άνθρωποι”, τους αποκαλούσε η κόρη μου. Σε γενικές γραμμές, δεν υπήρχαν προβλήματα με τους κατοίκους, αλλά η καρδιά μου μου έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το διαμέρισμα. Ζήτησα από την κόρη μου να πάει να δει την κατάσταση του σπιτιού μας. Εκείνη όμως αρνήθηκε: “Μαμά, όλα είναι μια χαρά εκεί, οι γείτονες δεν παραπονιούνται”.
Ως αποτέλεσμα, βρήκα μια δικαιολογία για να πάω στο διαμέρισμα. Προειδοποίησα τους ενοίκους την προηγούμενη μέρα. Έφυγα από εκεί κλαίγοντας. Δεν ήταν ένα διαμέρισμα, αλλά ένας αχυρώνας. Το σπίτι μύριζε τσιγάρα και περιττώματα γάτας. Ο καινούργιος καναπές ήταν σκισμένος, το παρκέ ήταν γδαρμένο, η σόμπα ήταν γεμάτη λίπος, όπως και ο απορροφητήρας.
Νομίζω ότι ακόμα προετοιμάζονταν για την άφιξή μου. Τα έβγαλα όλα και τα έδειξα στην κόρη μου. Απλά σήκωσε τους ώμους και είπε. -“Μαμά, όλα είναι έτοιμα τώρα. Ας τους αφήσουμε να ζήσουν και θα μιλήσουμε όταν μετακομίσουν. Αλλά τώρα δεν έχω χρόνο να ψάξω για καινούργιους που θα πληρώνουν το ίδιο. Δεν ξέρω τι να κάνω. Κατέστρεψαν το δώρο μου, οι μπάσταρδοι.
