Έχω συνηθίσει να κάνω πάντα επιλογές υπέρ μου. Από την παιδική μου ηλικία, στηρίζομαι μόνο στον εαυτό μου και ενεργώ αποκλειστικά με γνώμονα το δικό μου συμφέρον.
Αυτό το χαρακτηριστικό του χαρακτήρα μου λειτουργούσε πάντα ως τεράστιο πλεονέκτημα για μένα, γιατί χάρη σε αυτό, είχα πάντα 100% εμπιστοσύνη στην επόμενη μέρα, δεν εξαρτιόμουν από κανέναν και ήμουν πολύ περήφανη γι’ αυτό.
Προφανώς, η επιθυμία να διατηρήσω αυτή την ελευθερία με έλεγχε σε τέτοιο βαθμό που δεν ήθελα οικογένεια ούτε στα 20 (που νομίζω ότι είναι φυσιολογικό για τους περισσότερους ανθρώπους), ούτε στα 25 (που ήταν ήδη περίεργο), ούτε στα 30, *
στα 35 (και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και μια απειλή μοναχικών γηρατειών.)
Πρόσφατα θυμήθηκα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Έκανα ένα σοβαρό λάθος στα 20 μου, και το χειρότερο είναι ότι μόλις τώρα, στα 40 μου, συνειδητοποιώ πόσο ηλίθιο λάθος έκανα. Στα 20 * εγκατέλειψα την έγκυο φίλη μου και δεν την ξανασκέφτηκα ποτέ… μέχρι πρόσφατα… Ξαφνικά έκανα σκέψεις ότι πρέπει να δούλευε πολλές δουλειές, γιατί η φίλη μου ζούσε σε μια συνηθισμένη οικογένεια και δεν είχαν ποτέ επιπλέον χρήματα. Και το παιδί μου… πιθανότατα με μισεί, γιατί είμαι ο μόνος που φταίει για τη δύσκολη παιδική ηλικία και τις περιπλανήσεις αυτού του παιδιού.
